فروش ویژه
چکیده کفپوش ضد لغزش
کفپوش ضد لغزش یکی از کلیدیترین اجزای ایمنی در فضاهای صنعتی، تجاری و حتی مسکونی است؛ چون بسیاری از حوادث کاری و خسارتهای ناشی از سقوط، مستقیماً به سطحی برمیگردد که زیر پا قرار دارد. وقتی سطح خیس، روغنی، آغشته به مواد شیمیایی یا پوشیده از گردوغبار باشد، حتی بهترین کفش کار هم بدون یک کفپوش مناسب نمیتواند ریسک را به حد قابل قبول برساند. انتخاب درست کفپوش ضد لغزش فقط «زبر بودن» نیست و باید همزمان به استاندارد ضدلغزش، قابلیت شستوشو، دوام مکانیکی، مقاومت شیمیایی، شرایط اجرا و الزامات ایمنی توجه کرد.
در این مقاله، کفپوش ضد لغزش را از دید کاربرد صنعتی و معیارهای مهندسی بررسی میکنیم: از شاخصهای اندازهگیری اصطکاک و ردهبندیهای رایج، تا انتخاب سیستم مناسب برای محیطهای روغنی، مرطوب، بهداشتی، سردخانهای، رمپها و خطوط تولید.
کفپوش ضد لغزش | فهرست مطالب :
- کفپوش ضد لغزش چیست و چرا اهمیت دارد؟
- ویژگیهای کفپوش ضد لغزش
- کاربردهای صنعتی و محیطهای رایج
- کفپوش ضد لغزش باید چه شرایطی داشته باشد؟
- مزایای کفپوش ضد لغزش
- استانداردها و شاخصهای ضدلغزش
- ملزومات و نکات الزامی در انتخاب و اجرا
- محل نصب و نوع کاربری
- میزان ضدلغزش و انتخاب رده مناسب
- مقاومت مکانیکی و شیمیایی
- شرایط اجرا و کنترل کیفیت
- نگهداری، نظافت و حفظ ضدلغزش در زمان
- ظاهر، بافت و رنگ
- ایمنی و الزامات خاص (بهداشت، آتش، الکتریسیته، انفجار)
کفپوش ضد لغزش چیست و چرا اهمیت دارد؟
کفپوش ضد لغزش به هر نوع سیستم پوشش یا کفسازی گفته میشود که با افزایش اصطکاک سطح، کاهش اثر روانکارها (آب، روغن، گریس) و کنترل ریزلغزشها، احتمال سرخوردن را کم میکند. این ضدلغزش میتواند از طریق بافت سطحی، افزودنیهای دانهای (مثل سیلیس، اکسید آلومینیوم)، طرح آجدار، یا ترکیبی از اینها ایجاد شود.
اهمیت این موضوع در صنعت دو برابر است، چون در محیطهای صنعتی معمولاً سه عامل همزمان وجود دارد: آلودگی سطح (روغن و گردوغبار)، ترافیک (عابر، لیفتراک، پالتتراک) و الزام شستوشو. اگر کفپوش فقط زبر باشد اما تمیزکاری سخت شود، چربی و رسوب داخل بافت گیر میافتد و بعد از مدتی سطح عملاً لغزندهتر میشود. بنابراین «ضد لغزش بودن» باید پایدار، قابل نگهداری و متناسب با کاربری باشد.
یک نگاه مهندسی به کفپوش ضد لغزش یعنی تعریف هدف: کاهش ریسک سقوط در سناریوهای مشخص (کف خشک، کف خیس، کف روغنی، کف آلوده به مواد شیمیایی). سپس انتخاب سیستم کفپوشی که هم از نظر ضدلغزش به هدف برسد و هم از نظر دوام و بهداشت، پایدار بماند.
ویژگیهای کفپوش ضد لغزش
کفپوش ضد لغزش خوب معمولاً چند ویژگی را همزمان دارد و فقط با «زبر کردن» حل نمیشود. در بسیاری از پروژهها، سطح خیلی زبر در ابتدا عالی به نظر میرسد اما در نگهداری شکست میخورد، چون آلودگی در خللوفرج میماند. در مقابل، سطح خیلی صاف شاید زیبا باشد اما با اولین شستوشو یا نشت روغن، خطرناک میشود.
- اصطکاک پایدار در شرایط خشک و خیس، و در صورت نیاز در محیطهای روغنی
- بافت کنترلشده (نه آنقدر زبر که نظافت غیرممکن شود، نه آنقدر صاف که سر بخورد)
- مقاومت سایشی در برابر تردد و کشیده شدن بار، و حفظ بافت ضدلغزش در طول زمان
- چسبندگی مناسب به زیرسازی، برای جلوگیری از کنده شدن موضعی و ایجاد لبههای خطرناک
- مقاومت در برابر مواد شیمیایی رایج محیط (اسید/باز، شویندهها، حلالها، سوخت)
- امکان اجرای شیببندی، آبرو، قرنیز بهداشتی و جزئیات اجرایی بدون نقطه ضعف
- ترمیمپذیری و قابلیت لکهگیری موضعی برای کاهش توقف خط تولید
- سازگاری با الزامات بهداشتی و شستوشوی دورهای در صنایع حساس
در کفپوشهای صنعتی رزینی، ضدلغزش معمولاً با «پاشش یا پخش دانه» روی لایه رزین و سپس سیلر نهایی ایجاد میشود. در کفپوشهای سرامیکی، بافت کارخانهای و ردهبندی ضدلغزش تعیینکننده است. در بتن، میتوان با برسکشی، شیارزنی یا پوششهای ضدلغزش به هدف رسید.
کاربردهای صنعتی و محیطهای رایج
کفپوش ضد لغزش در صنعت فقط برای راهروها نیست؛ در واقع نقاط بحرانی معمولاً جاهایی هستند که ترافیک زیاد و آلودگی بیشتر است: کنار ماشینآلات، نزدیک درگاهها، جلوی شستوشو، رمپها و محل تخلیه. هر کدام از این نقاط، نوع آلودگی و روش نظافت متفاوتی دارد و باید جداگانه دیده شود.
- کارخانههای غذایی و نوشیدنی: کف خیس، چربی، شستوشوی مداوم، نیاز به قرنیز بهداشتی و درز حداقلی
- صنایع لبنی و پروتئینی: چربی و پروتئین، شویندههای قلیایی و اسیدی، الزام ضدلغزش با قابلیت شستوشوی عالی
- کارگاههای مکانیکی و تعمیرگاهها: روغن موتور و گریس، سوخت و حلال، تردد چرخدار
- انبار و لجستیک: سایش بالا، لیفتراک، رمپ بارگیری، خطر لغزش در باران و گردوغبار
- پتروشیمی و شیمیایی: ریسک نشت مواد، نیاز به مقاومت شیمیایی و گاهی الزامات آنتیاستاتیک
- دارویی و بهداشتی: نظافت کنترلشده، گردوغبار کم، درز کم، سازگاری با پروتکلهای پاکسازی
- سردخانه و اتاقهای یخچالی: میعان، یخزدگی موضعی، شوک حرارتی و لزوم ضدلغزش پایدار
- پارکینگها و رمپها: آب، گل، لاستیک، نیاز به مقاومت سایشی و شیببندی صحیح
- تاسیسات و موتورخانهها: رطوبت، روغن، سرویس دورهای و نیاز به مسیرهای ایمن
اگر محیطی همزمان خیس و روغنی است (مثل آشپزخانه صنعتی یا خط سرخکردنی)، باید رده ضدلغزش را بر اساس «بدترین سناریو» انتخاب کنید، نه وضعیت معمول. هدف این است که در روزهای بد هم حادثه رخ ندهد.
کفپوش ضد لغزش باید چه شرایطی داشته باشد؟
شرایط مورد انتظار از کفپوش ضد لغزش را باید با زبان پروژه تعریف کرد: چه کسانی عبور میکنند، با چه کفشی، چه مواد آلودهکنندهای وجود دارد، آیا شستوشوی فشارقوی دارید، و آیا دمای محیط ثابت است یا تغییرات شدید دارد. این شرایط، مستقیماً نوع سیستم کفپوش را تعیین میکند.
- تناسب با نوع آلودگی: آب، روغن، گریس، گردوغبار، ذرات ساینده، مواد شیمیایی
- تناسب با تردد: پیاده، چرخ دستی، لیفتراک، جک پالت، ضربه و افتادن ابزار
- تناسب با روش نظافت: تی و زمینشوی، اسکرابر، بخارشوی، شستوشوی فشارقوی، فوم شستوشو
- تناسب با دما و رطوبت: محیط گرم، سردخانه، شوک حرارتی، میعان
- جزئیات اجرایی قابل کنترل: قرنیز، درزگیری، آبرو، کفشور، شیببندی، لبهها
- ایمنی تکمیلی: خطوط راهنما، رنگبندی مسیرها، علائم هشدار و نوارهای ضد لغزش در نقاط خاص
در بسیاری از پروژهها مشکل از خود کفپوش نیست، از «زیرسازی» است. اگر زیرکار سست باشد یا رطوبت بالا داشته باشد، کفپوش هر چقدر هم باکیفیت باشد، بعد از مدتی طبله، پوسته یا جدا میشود و همین جداشدگیها خطر لغزش و گیرکردن پا را بالا میبرد.
مزایای کفپوش ضد لغزش
مهمترین مزیت کفپوش ضد لغزش کاهش حادثه است، اما اثرات آن فقط ایمنی نیست. وقتی سطح ایمن باشد، سرعت کار بالا میرود، اپراتورها با اطمینان بیشتری حرکت میکنند و توقفهای ناشی از حادثه یا رسیدگی حقوقی کاهش مییابد. این موضوع در محیطهای پرتردد، روی بهرهوری واقعی اثر میگذارد.
- کاهش ریسک سرخوردن، زمینخوردن و آسیبهای اسکلتی
- افزایش ایمنی مسیرهای اضطراری و نقاط بحرانی مثل رمپ و ورودیها
- بهبود بهرهوری و کاهش توقف خط تولید ناشی از حوادث
- کاهش هزینههای تعمیرات ناشی از شکست و ترک کفسازی نامناسب
- بهبود کیفیت بهداشتی در صنایع غذایی و دارویی (در صورت انتخاب سیستم مناسب)
- ایجاد نظم بصری و امکان نشانهگذاری مسیرها و محدودهها با رنگ و بافت
یک مزیت کمتر گفتهشده، «قابلیت مدیریت ریسک» است. وقتی کفپوش طبق شاخصهای قابل سنجش انتخاب شود، میتوانید سطح ایمنی را مستندسازی کنید، برنامه نگهداری بنویسید و در ممیزیها (ایمنی یا بهداشت) با اطمینان بیشتری پاسخ بدهید.
استانداردها و شاخصهای ضدلغزش
ضدلغزش بودن باید قابل اندازهگیری باشد، چون قضاوت چشمی یا لمس با دست گمراهکننده است. چند روش و شاخص رایج وجود دارد که بسته به کشور و نوع پروژه استفاده میشوند. نکته مهم این است که هر روش برای یک سناریو طراحی شده و نباید شاخصها را بدون توجه به زمینه با هم مقایسه کرد.
- ضریب اصطکاک (COF): شاخص کلی اصطکاک سطح، معمولاً برای کف خشک/خیس استفاده میشود و باید همراه با روش آزمون گزارش شود
- ضریب اصطکاک دینامیکی (DCOF): برای حرکت واقعی قدمها در نظر گرفته میشود، مخصوصاً در کفهای مرطوب
- آزمون آونگ (Pendulum / PTV): روش رایج برای سنجش لغزندگی، بهویژه در برخی استانداردهای بریتانیایی و بینالمللی
- ردهبندی رمپ با کفش (R-rating): معمولاً از R9 تا R13 برای فضاهای صنعتی، بر اساس آزمون رمپ روغنی
- ردهبندی رمپ پابرهنه (A/B/C): برای محیطهایی مثل دوش، استخر و فضاهای پابرهنه
- الزامات کفپوشهای صنعتی و رزینی: شامل مشخصات مکانیکی، چسبندگی، مقاومت سایشی و گاهی رفتار آتش و انتشار دود
برای کاربرد صنعتی، ردهبندی R (بهخصوص R11 تا R13) معمولاً تصویر واضحتری از عملکرد در حضور آلودگیهای روغنی میدهد. با این حال اگر محیط شما عمدتاً خیس و شویندهای است (نه روغنی)، ممکن است تمرکز روی شاخصهای مرتبط با شرایط مرطوب و روش نظافت، منطقیتر باشد.
نکته اجرایی مهم این است که «ضدلغزشِ اعلامشده» باید با روش آزمون مشخص، برای محصول مشخص و ترجیحاً برای سیستم کامل (پرایمر + لایه میانی + دانه + سیلر) تعریف شود. تغییر سیلر یا تغییر دانهبندی میتواند رده ضدلغزش را عوض کند.
ملزومات و نکات الزامی در انتخاب و اجرا
اگر میخواهید کفپوش ضد لغزش واقعاً کار کند، باید چند ملزوم را از ابتدا در مشخصات فنی پروژه بیاورید. این ملزومات کمک میکند پیمانکار و تامینکننده دقیقاً بدانند چه کیفیتی باید تحویل دهند و شما هم بتوانید کنترل کیفیت انجام دهید.
- تعریف سناریوهای آلودگی: خشک/خیس/روغنی/شیمیایی و تعیین بدترین حالت قابل انتظار
- تعریف ترافیک و بارگذاری: نوع چرخها، وزن محورها، نقطههای ضربه، کشیده شدن پالت
- تعریف روش نظافت: نوع شوینده، دمای آب، فشار، دفعات، استفاده از اسکرابر
- کنترل زیرسازی: مقاومت سطحی بتن، رطوبت، وجود ترک فعال، آلودگی روغنی در زیرکار
- جزئیات آببندی و درزها: درزهای اجرایی/انبساطی، آبروها، کفشورها و قرنیزها
- الزام نمونه اجرا (Mock-up): یک محدوده آزمایشی برای تایید ضدلغزش، نظافتپذیری و ظاهر
- برنامه نگهداری: تعیین روش شستوشو برای حفظ ضدلغزش در طول زمان
یکی از اشتباهات رایج این است که پروژه فقط میگوید «کفپوش ضد لغزش باشد» و هیچ معیار سنجشی ارائه نمیدهد. در نتیجه، محصولی نصب میشود که شاید در روز اول خوب به نظر برسد اما در شرایط واقعی یا بعد از چند ماه، عملکردش افت میکند.
محل نصب و نوع کاربری
محل و نوع کاربری تعیین میکند به چه نوع ضدلغزش نیاز دارید. برای مثال، یک رمپ پارکینگ علاوه بر ضدلغزش، به مقاومت سایشی بالا و تحمل لاستیک و گردوغبار نیاز دارد. در مقابل، یک اتاق بستهبندی غذایی به سطحی نیاز دارد که هم ضدلغزش باشد و هم سریع و کامل تمیز شود.
- ورودیها و لابیهای صنعتی: انتقال آلودگی از بیرون، آب باران و گل، نیاز به ضدلغزش با نظافت ساده
- راهروها و مسیرهای حمل: ترافیک یکنواخت، اهمیت خطوط راهنما و رنگبندی
- کنار ماشینآلات: ریزش روغن و خنککننده، نیاز به مقاومت شیمیایی و ضدلغزش پایدار
- رمپها و سطوح شیبدار: ضدلغزش قویتر، توجه ویژه به جهت بافت و تخلیه آب
- محوطه شستوشو: آب فراوان، مواد شوینده، نیاز به قرنیز و آبرو و سطح قابل شستوشوی عمیق
- سردخانه و فریزر: میعان و یخزدگی، انتخاب بافتی که با یخ لایهلایه خطرناک نشود
در سطوح شیبدار، علاوه بر رده ضدلغزش، «جهتدهی بافت» مهم است. اگر آجها یا شیارها در جهت نامناسب باشند، آب جمع میشود یا چرخها در شرایط ترمز، لغزش بیشتری نشان میدهند.
میزان ضدلغزش و انتخاب رده مناسب
انتخاب میزان ضدلغزش باید متعادل باشد. سطح بسیار زبر در محیطهای بهداشتی میتواند مشکلساز شود، چون خاک و چربی در بافت میماند و نظافت زمانبر میشود. سطح بسیار صاف هم در محیطهای خیس یا روغنی خطرناک است، حتی اگر ظاهراً «کیفیت بالایی» داشته باشد.
برای انتخاب عملی، اول محیط را به چند ناحیه تقسیم کنید: ناحیه خشک، ناحیه مرطوب، ناحیه با احتمال نشت روغن/گریس، و ناحیه شستوشوی مستقیم. سپس برای هر ناحیه، یک سطح عملکرد تعریف کنید که با روش آزمون مشخص قابل بررسی باشد. اگر پروژه صنعتی است و احتمال آلودگی روغنی دارید، معمولاً ردههای بالاتر ضدلغزش (مثل R11 به بالا) منطقیتر میشوند، اما باز هم باید با نظافتپذیری و ایمنی پا (خستگی، گیرکردن کف کفش) توازن داشته باشد.
یک مثال کاربردی: در آشپزخانه صنعتی، سطحی با ضدلغزش بالا لازم است، اما اگر بافت خیلی درشت باشد، چربی داخل دانهها گیر میافتد و اسکرابر هم بهسختی آن را بیرون میکشد. در اینجا معمولاً یک سیستم رزینی با بافت کنترلشده و سیلر مناسب، نتیجه بهتری از یک سطح فوقزبرِ غیرقابل شستوشو میدهد.
مقاومت مکانیکی و شیمیایی
کفپوش ضد لغزش در صنعت باید «دوام» داشته باشد، وگرنه ضدلغزش بودنش هم بهمرور از بین میرود. اگر تردد لیفتراک و سایش بالا باشد، دانههای ضدلغزش میتوانند کنده شوند یا سطح پولیش شود و اصطکاک افت کند. پس مقاومت مکانیکی بخشی از ضدلغزش پایدار است.
- مقاومت سایشی: برای حفظ بافت و کاهش صیقلی شدن سطح در طول زمان
- مقاومت فشاری و ضربه: برای افتادن ابزار، برخورد چرخها و بارهای نقطهای
- چسبندگی به بستر: برای جلوگیری از پوسته شدن، کنده شدن و ایجاد لبه خطرناک
- مقاومت در برابر خمش و ترک: مخصوصاً روی بتنهای ترکخورده یا در معرض لرزش
- مقاومت شیمیایی: در برابر اسیدها، بازها، نمکها، شویندهها، سوختها و حلالها
مقاومت شیمیایی را باید بر اساس «لیست مواد واقعی محیط» سنجید، نه بر اساس یک جمله کلی. برای نمونه، یک کفپوش ممکن است در برابر شوینده قلیایی عالی باشد اما در برابر حلالهای خاص یا اسیدهای قوی ضعیف عمل کند. اگر مواد شیمیایی ناشناخته هستند، بهتر است از واحد HSE یا آزمایشگاه، لیست مواد و غلظتها و دما را بگیرید و بعد سیستم را انتخاب کنید.
اگر محیط شما هم شیمیایی است و هم سایشی، سیستم باید بهصورت یک بسته دیده شود: رزین مناسب، دانه ضدلغزش با سختی بالا، و سیلری که هم تمیزشونده باشد و هم سطح را بیش از حد لغزنده نکند. تغییر سیلر به بهانه براقیت میتواند تمام محاسبات ضدلغزش را خراب کند.
شرایط اجرا و کنترل کیفیت
کیفیت اجرای کفپوش ضد لغزش به اندازه انتخاب محصول اهمیت دارد. حتی بهترین سیستم اگر روی بتن آلوده یا مرطوب اجرا شود، چسبندگی افت میکند و بعد از مدتی پوسته میشود. همین پوستهها هم در عمل خطر لغزش و گیرکردن پا را بالا میبرند.
- آمادهسازی سطح: ساب، شاتبلاست یا روش مناسب برای ایجاد پروفایل و حذف لایه ضعیف سطحی
- کنترل آلودگی: حذف روغن نفوذکرده، گردوغبار، رنگ قدیمی، و هر ماده جداکننده
- کنترل رطوبت زیرکار: بررسی رطوبت بتن و جلوگیری از حبس بخار زیر کفپوش
- کنترل دما و نقطه شبنم: جلوگیری از تعریق سطح و ایجاد تاول یا کاهش چسبندگی
- اجرای پرایمر و لایهها طبق زمانبندی: رعایت زمان باز و بسته شدن (Pot life/Overcoat)
- پخش دانه ضدلغزش یکنواخت: جلوگیری از لکههای بسیار زبر یا بسیار صاف
- اجرای سیلر نهایی متناسب: قفل کردن دانهها بدون از بین بردن بافت
- کنترل ضخامت و یکنواختی: برای عملکرد مکانیکی و دوام در تردد
در کنترل کیفیت، چند مورد ساده اما حیاتی است: چسبندگی سیستم به زیرکار، یکنواختی بافت، و بررسی لغزندگی در نقاط حساس مثل جلوی کفشور و رمپ. اگر پروژه حساس است، نمونه اجرا و تایید کارفرما قبل از اجرای کل، ریسک را کم میکند.
برای فضاهای مرطوب، شیببندی و آبرو به اندازه ضدلغزش مهم است. اگر آب روی سطح بایستد، حتی سطح مناسب هم در عمل خطرناکتر میشود. طراحی درست تخلیه آب، بخشی از «سیستم ضدلغزش» است نه یک مورد جداگانه.
نگهداری، نظافت و حفظ ضدلغزش در زمان
ضدلغزش بودن یک ویژگی ثابت و همیشگی نیست، بلکه با نگهداری درست پایدار میماند. اگر چربی، رسوب شوینده یا گردوغبار بهمرور روی بافت بنشیند، اصطکاک کاهش پیدا میکند. پس برنامه نظافت باید از ابتدا با نوع کفپوش هماهنگ شود.
- نظافت روزانه مناسب: جمعآوری آلودگیهای روغنی قبل از پخش شدن
- شستوشوی دورهای عمیق: استفاده از اسکرابر و برس مناسب برای بیرون کشیدن آلودگی از بافت
- انتخاب شوینده صحیح: شوینده خیلی قوی میتواند سیلر را ضعیف کند، شوینده ضعیف چربی را نگه میدارد
- آبکشی کافی: باقیماندن مواد شوینده میتواند سطح را لغزنده کند یا فیلم ایجاد کند
- پرهیز از واکس و جلادهندههای نامناسب: این مواد معمولاً اصطکاک را کم میکنند
- بازرسی دورهای: بررسی صیقلی شدن مسیرهای پرتردد و برنامهریزی ترمیم موضعی
اگر کفپوش ضد لغزش شما بافتدار است، ابزار نظافت باید با آن متناسب باشد. تی نخی ساده ممکن است فقط آلودگی را در بافت پخش کند. برس مناسب یا پد اسکرابر میتواند عملکرد ضدلغزش را واقعاً حفظ کند.
در محیطهای روغنی، مهم است که روش مدیریت نشت داشته باشید: سینی زیر ماشینآلات، جمعآوری سریع، مواد جاذب مناسب و آموزش پرسنل. هیچ کفپوشی جایگزین مدیریت آلودگی نمیشود، بلکه آن را تکمیل میکند.
ظاهر، بافت و رنگ
ظاهر کفپوش ضد لغزش فقط زیبایی نیست؛ به ایمنی، نظافت و خطای انسانی هم مرتبط است. رنگبندی مسیرها، مشخص کردن محدوده خطر، و ایجاد کنتراست در لبهها میتواند احتمال حادثه را کم کند. همچنین بافت باید طوری باشد که هم عملکرد ضدلغزش بدهد و هم از نظر بصری ناهمگونی آزاردهنده ایجاد نکند.
- رنگبندی ایمنی: تفکیک مسیر عابر از مسیر لیفتراک، مشخص کردن محدوده دستگاهها
- کنتراست در لبهها و پلهها: کاهش خطای دید و افزایش تشخیص اختلاف سطح
- انتخاب بافت متناسب با نظافت: بافت خیلی درشت، آلودگی را بیشتر نشان میدهد و سختتر تمیز میشود
- مات یا نیمهمات بودن: سطوح براق در بعضی نورپردازیها خطا ایجاد میکنند و آلودگی را کمتر نشان میدهند
در فضاهای صنعتی، رنگهای بسیار روشن ممکن است سریع لک شوند و هزینه نظافت را بالا ببرند. رنگهای خیلی تیره هم گردوغبار و خط و خش را نشان میدهند. راهحل رایج، استفاده از رنگهای میانی و طرحهای دانهای یا چیپدار است که هم آلودگی را مدیریت میکند و هم ظاهر را حرفهای نگه میدارد.
ایمنی و الزامات خاص (بهداشت، آتش، الکتریسیته، انفجار)
بعضی پروژهها علاوه بر ضدلغزش، الزامات ویژه دارند. برای نمونه در صنایع غذایی، مسئله اصلی فقط لیز نخوردن نیست؛ جلوگیری از رشد میکروبی و امکان شستوشوی استاندارد هم حیاتی است. در محیطهای الکترونیکی یا شیمیایی هم ممکن است الزامات آنتیاستاتیک یا ضدجرقه مطرح شود.
- الزامات بهداشتی: درز کم، گوشههای گرد (قرنیز بهداشتی)، مقاومت در برابر شوینده و آب داغ، عدم جذب آلودگی
- الزامات آتش: نیاز به رفتار مناسب در برابر آتش و دود برای برخی ساختمانها و مسیرهای خروج
- الزامات آنتیاستاتیک/هادی: جلوگیری از تجمع بار ساکن در محیطهای حساس یا قابل انفجار
- الزامات ضدجرقه: در برخی کاربریها برای کاهش ریسک جرقه مکانیکی
- الزامات ضدآب و آببندی: در فضاهای شستوشو، حمام صنعتی، یا خطوطی که آب ایستایی دارند
- ایمنی اجرایی: جلوگیری از ایجاد لبه، اختلاف سطح، یا وصلههای ناهموار که خودشان عامل گیرکردن و سقوط میشوند
برای محیطهای قابل انفجار یا دارای بخارات قابل اشتعال، صرفاً ضدلغزش کافی نیست. در این موارد باید از ابتدا مشخص شود آیا کفپوش باید ویژگیهای الکتریکی خاص داشته باشد یا خیر، و آیا تمام اجزای سیستم (از پرایمر تا سیلر) با آن سازگار هستند.
در محیطهای بهداشتی، انتخاب ضدلغزش باید با «پاکشوندگی» توازن داشته باشد. سطحی که بهسختی تمیز میشود، در نهایت هم ایمنی را کاهش میدهد و هم کیفیت بهداشتی را. بهترین انتخاب معمولاً سیستمی است که بافت کنترلشده دارد، گوشهها را بدون درز و تیز اجرا میکند و در برابر شویندهها پایدار میماند.
سوالات متداول
نه. زبری میتواند اصطکاک را بالا ببرد، اما اگر آلودگی داخل بافت گیر کند یا سطح بهمرور صیقلی شود، عملکرد واقعی افت میکند. ضدلغزش باید با معیار قابل سنجش و با در نظر گرفتن شرایط خیس/روغنی ارزیابی شود.
این دو یکسان نیستند. کف خیس معمولاً به بافت و تخلیه آب مناسب نیاز دارد، اما کف روغنی معمولاً به رده ضدلغزش بالاتر و سطحی نیاز دارد که در حضور روغن هم اصطکاک کافی بدهد. انتخاب باید بر اساس نوع آلودگی و روش نظافت انجام شود.
دلایل رایج شامل صیقلی شدن در مسیرهای پرتردد، پوشیده شدن بافت توسط چربی یا رسوب شوینده، استفاده از مواد جلادهنده، و اجرای نامناسب سیلر است. نگهداری درست و انتخاب سیستم متناسب با کاربری، این مشکل را کم میکند.
بله، و گاهی بهترین راه همین است؛ مثل نصب نوار/پوشش ضد لغزش در جلوی کفشور، روی رمپ کوتاه، یا در ورودیهای خیس. اما در صنعت، بهتر است مسیرهای اصلی و نقاط با آلودگی دائمی، بهصورت سیستماتیک کفپوش مناسب داشته باشند تا وصلههای متعدد ایجاد نشود.
علاوه بر ضدلغزش، شیببندی، جهت بافت، تخلیه آب و مقاومت سایشی بسیار مهم است. رمپها بهطور طبیعی ریسک بالاتری دارند و باید محافظهکارانهتر طراحی شوند.
ورود
دسته بندی
خانه
جستجو
سبد خرید